آمدم تا باز مشق عشقم را ماه من قلم بزند

نغمه ی خاطر نواز مرغ شب

کاروان ماه را همراه بود

نیمه شب ها آسمان را عالمی است

آه اگر این آسمان بی ماه بود

از جهان آرزوها بوی جان

بر فراز باغ دامن می کشید

از بهشت نسترن ها می گذشت

بال خود بر گونه ی من می کشید

اختران قندیل ها آویخته

زیر سقف معبد نیلوفری

کهکشان لرزنده همچون دود عود

می کند در بزم ما افسونگری

راز های خفته در آفاق دور

در سکوت نیمه شب جان می گرفت

پر بسوی آسمان ها می گشود

دامن ماه درخشان می گرفت

خوشتر از شب های مهتاب بهار

عالمی دیگر کجا دارد خدا؟

عالم عشق و امید و آرزوست

عالم تنهایی و اندیشه ها. 

دیگه بعد از تو غمخوار کجا پیدا کنم.
مثل تو یار کجا پیدا کنم
دیگه بعد از تو به گلزار وفا ,مثل تو رو
گل بی خار کجا پیدا کنم
بی تو ان پرنده ام که اسیر قفسه
دست مهربون تو ,کو که به دادم برسه .. .. . . .. . . .. .. .. ......

گفتی برو! گفتم به چشم!این بود کلام آخرین.

گفتی خداحافظ تو!گفتم همین؟ گفتی همین!

گریه نکردم پیش تو با اینکه پرپر میزدم.

با خون دل از پیش تو رفتم من بازی عشق تو را شاهانه باختم مثل بازنده خوب مردانه باختم.

همه ثروت من سفره ی درویش نفسم بود که به تو شاهانه باختم.

لبخند آخرین من دروغ معصومانه بود برای پنهان کردن داغ دل ویرانه ام.

من مات مات از بازی شطرنج عشق می آمدم شاه مهره دل رفته بود.

نگو نه نمی خوام ...نگو نمیشه ...نگو نمی تونم می ترسم اخه چرا ....از چی میترسی ...ازمن ..از عشقم نزار عشقمون رنگ جدایی بگیره ...سهم ما این نیست نزار تا اخر عمر اه و افسوس جدایی بکشم نزار تا ابد تصویرت رو با ابرا توی اسمون تجسم کنم وبا خیال رویای تو شبا کز کنم یه گوشه  و بغض خلوتم رو پر کنه نزار طوفان سردنبودنت گرمای تنم رو نابود کنه نزار صدای تو طنین لحظه های بی کسی و تنهاییم بشهنزارعشق منوتو فقط یک سراب باشه من تو رو واسه همیشه می خوام کوچولوی دوست داشتنی و قشنگ من نزدیک شو به من دستم رو بگیر به من اعتماد کن خودت رو بچسبون به اغوشم بزار با رنگ چشات زندگیم رو نقاشی کنم خدا کمکمون می کنه ..خودش قول داده ...گفته بخواهید میدم کوچولوی دوست داشتنی و قشنگ من گل رزم نزدیک شو به من .

الهه دوستت دارم ...

سهم من از عشق دلتنگي است ...!

شبهای تنهایی پایان پذیر نیستن مگر اینکه تو بیایی..!

 انگار تا هميشه بايد با رويايش زندگي كنم ...!

بر خوردیم

تو برای دل من آن غروب غمگین آن سکوت سنگین

من برای دل تو آن بهار زیبا

تو هزاران فتنه در نگاهت خفته من به دنبال نگاهت به بلا افتاده

روزها از پی هم , تو جدا از غم و فارغ از غم من و غم دست به هم از گذرگاه

زمان می گذریم

تو سراپا شادی غرق در نغمه این آزادی فارغ از سلسله بند نگاهت بودی

دل بیچاره من , در بهاری زیبا , در غروبی غمگین , در سکوتی سنگین

بی خبر گشت اسیر

من در اندیشه آن فصل بهار در زمستانی سرد , با دلی رفته ز دست زیر لب می گویم

کاش می شد به تو گفت : تو تنها نفس شعر من , تو تنها امید دل نا امید من

کاش می شد به تو گفت : تو بمان , دور مشو از بر من , تو بمان تا نمیرد دل من

حیف می دانم من تو همانگونه که بود آمدنت

در بهاری زیبا , در غروبی غمگین , در سکوتی سنگین

دل مجنون مرا زیر پا می نهی و می گذری

 بهش دادی یه قلب زخمی برات یادگار بذاره و تو نگاهش کنی

 و باز مثل روزه اول دلت بلرزه و حس کنی هنوزم دوستش داری .......

بخوای همه تنهایی رو که به امید برگشت دوبارش تحمل کردی تو گوشش فریاد کنی اما حتی نتونی ........

 به چشماش نگاه کنی که بفهمه با همه بدیهاش هنوزم با همه قلبت دوستش داری اما ببینی چشماش داد می زنه که دلش ماله یکی دیگس .......

 تمام روزهایی که تنها بودی.

باز هم شب شد و ماه آمد

امشب باز نگاهم به آسمان است و چشمانم در جستجوي ماه

كنار پنجره انتظار؛ دل صدايت مي زند

 و صدايش در ازدحام صداهاي زميني گم مي شود

 (( مرا مي شنوي؟))اما انگار انتظارم بيهوده است براي ديدن تو و... ماه

انگار دارم تاوان يك حس غريب را پس مي دهم.

 حس عجيب آشنا بودن يك غريبه

شب به نيمه نزديك است و من ؛ هنوز تو را زمزمه مي كنم .

 دعا مي كنم بيايي و بماني كناره پنجره...

ماه من نيامدي...

و چشمان من خيره به پنجره اتاق تو را مي جويد...

ماه را....

* * * * * * * * * * * * * * * *

دفترم را باز میکنم، اولین صفحه حکایت از رفتنت دارد
به صفحات دیگر نگاه میکنم، تمام صفحات دفتر ازنبودنت،ازغم دوریت از چشم انتظاریم و از امید به بازگشت ات پر کرده ام

* * * * * * * * * * * * * * * *

  و اینک به استقبال چیزی می روم که دیگر در دستانم نمی گنجد

تو را از من  می گیرند

و مرا از تو جدا خواهند کرد ....

مراقب عشق لبریز از تنهاییم باش

* * * * * * * * * * * * * * * *

وقتی به تو هر چند با شرمی که تو هیچ وقت آن را ندیدی گفتم دوستت دارم

آری تو ندیدی نه نگاه خیسم را نه خجالتی که هنگام کلمات عاشقانه بر تو جاری می کردم

تو فقط کسی را دیدی که مثل خودت دلتنگ و غریب بود این هم دلیل کمی برای عاشق بودن

نبود ... بود؟

من دیگر معصوم نیستم وقتی دستم دیگر زیبا نمی نویسند و بر خودم بی محابا لعنت می فرستم.

چه بر سر من آمده چرا شبیه مجنون ها شده ام ؟

ای مهربان نامهربان من .... کسی که در تمام دنیا بی اجازه وارد قلب من شدی . کسی که

حتی سلام سردت امیدی بود در تنهاییه من کاش می دانستی که بهانه ای هستی برای زندگی !

مهم نیست که دستهای ما با هم آشنا باشد و نگاهمان به هم سلام گوید مهم تو هستی که باید

خرسند باشی از من از زندگی از دنیا از همه چی ....

آری ... برای من بردن اسمت حتی اینجا قدغن است می بینی این تمام سهم کسی است که

عاشقانه می گوید : دوستت دارم تا ...... حتی اون دنیا !!!

می روم تا دیگر نگران چیزی نباشی ... دغدغه فکر نداشته باشی .... فکرت آزاد باشد .....

تو بر من جفا روا داشتی ولی جفایت را به جان خریدم به حرمت آنکه دوستش داشتم و دارم ...

به خدا می سپارمت .